آیا اراده بیمار به فائق آمدن بر بیماری و در مورد بیماریهای صعب العلاج به زنده ماندن در امر درمان تاثیر دارد؟
صد در صد . میان گرایش روانی یک فرد ( Attitude ) و درمان او رابطه مستقیم وجود دارد . اگر فرد گرایش منفی داشته باشد و ناامیدی و یاس از درمان بر او چیره شود زمان طولانی تری لازم است تا معالجه شود و بالعکس .
تاریخ پزشکی نشان می دهد که بیماران صعب العلاج با گرایش مثبت و اراده قوی بر بیماری فائق آمده اند . یک بیمار باید واژه << غیر ممکن >> را از فرهنگ خود بیرون اندازد. یک فرد تا آخرین لحظه نباید احساس شکست خوردگی کند یا افسرده شود و عقب بنشیند.
در دانشکده های پزشکی به دانشجویان توصیه اکید می شود که اراده بیمار را به زنده ماندن و سرکوب کردن بیماری تقویت کنند . گرایش منفی ، درمان را دشوار و خوشی را از فرد سلب می کند . یک بیمار سرطانی نباید این بیماری را مترادف با صدور حکم اعدام خود تلقی کند و برای مردن دقیقه شماری کند . با این طرز فکر باید مبارزه شود . بیمار به موازات درمان باید به زندگانی و کار عادی خود هم ادامه دهد تا مغلوب بیماری نشود . احساس منفی داشتن و خود را یک قربانی بدون کمک تلقی کردن در موارد بسیاری هرگونه درمان را نقش بر آب می کند .